Venafro

Venafro, het antieke Venafrum, een nederzetting van oscisch-samnitische oorsprong, was een belangrijker Romeinse stad die ontstond langs een natuurlijke verkeersas tussen Samnium en Campanië, in de dalbodem die ontstaan was door de bovenloop van de rivier Volturno. Onder de Longobarden behoorde de plaats tot het Hertogdom van Benevento en was het zetel van de Longobardische stadhouder; de Franken verhieven het tot een graafschap en in de elfde eeuw viel het onder het vorstendom Capua. Vanaf de tijd van de Hohenstaufen tot aan het begin van de negentiende eeuw kwam het in het bezit van verschillende machtige families.

Venafro ziet er van alle kanten "altijd vol majesteit en schoonheid" uit. Een bezoek waard zijn: de Romaanse kathedraal, herbouwd in de vijftiende eeuw, waarvan het interieur is gerenoveerd in de achttiende eeuw; Palazzo Caracciolo, een massief bouwsel voor verdedigingsdoeleinden uit de vijftiende eeuw; de kerk van de Annunziata uit 1387, herbouwd in de achttiende eeuw; het kasteel uit de vijftiende eeuw.

De basiliek van de H. Martelaars Nicandrus, Daria en Marcianus werd toevertrouwd aan de Basilianer monniken, die er bijna duizend jaar lang woonden, tot het pontificaat van Paus Sixtus V. Op voorspraak van de Prins van Sulmona, Heer van Venafro, voegde Paus Gregorius XIII de kerk bij het klooster, en gaf de kapucijnen specifiek opdracht het graf van de heilige martelaars te beschermen en de godsdienst te beoefenen in de basiliek.

In oktober 1911 vergezelde de minister van de provincie, Benedetto uit San Marco in Lamis, Pater Pio naar Napels naar de beroemde arts Antonio Cardarelli, die hem aanraadde de zieke naar Venafro, het dichtstbijzijnde klooster, te brengen omdat de jongeman niet lang kon reizen en hij… nog slechts weinige dagen te leven had.

Gedurende de anderhalve maand die Pater Pio in Venafro doorbracht, werden de broeders zich bewust van de eerste bovennatuurlijke verschijnselen: "Ik heb- schrijft Pater Agostino -vele extases en vele duivelse kwellingen persoonlijk bijgewoond. Zijn voeding was de eucharistie, of hij deze nu vierde, of slechts in Heilige Communie ontving, omdat hij het bed moest houden. De kwellingen door de vijand duurden niet lang, hoogstens een kwartier. De goddelijke visoenen konden wel een uur duren, en werden altijd voorafgegaan of gevolgd door duivelse verschijningen. De duivelse verschijningen herkende Pater Pio altijd als zodanig met de uitroep: "Di', viva Gesù!" (Spreek: leve Jezus!). Na hen te hebben herkend, overwon hij hen altijd met de hulp van God. Bijna altijd volgde onmiddellijk hierna een verschijning van Jezus, Maria of de beschermengel.

In de omgeving zijn te zien: de restanten van veelhoekige stadsmuren, van een theater en amfitheater, een gebouw met exedra, waarschijnlijk een nymphaeum, en delen van een aquaduct van Venafro, dat voorzien werd van water van de Volturno. Het tegenwoordig door de kapucijnen geleide klooster werd gebouwd in 1573 met bijdragen van weldoeners en de gemeente. Het werd gesloten in 1811, heropend in 1816; opnieuw gesloten in 1867. Drie jaar later kwam Pater Clemente uit Morcone hier, die weer de mis begon op te dragen in de kerk. Sindsdien is de kerk altijd open gebleven voor de gelovigen.

www.padrepiogiovane.it

Photo gallery:

« Back