Sant'Elia a Pianisi (Campobasso)

Op de ochtend van 25 januari 1904 vertrok de novice Francesco, samen met zijn medebroeder Anastasio da Roio, met de minister van de provincie Pater Pio uit Benevento op weg naar Sant'Elia a Pianisi (Campobasso) om daar als een soort voortgezet onderwijs de studie van de retoriek te beginnen en vervolgens filosofie te gaan studeren.

De oorsprong van Sant'Elia a Pianisi, dat uitgestrekt ligt halverwege een heuvel, aan de linkerkant van de middelste stroom van de rivier Fortore, is niet bekend, maar is in ieder geval niet heel oud. De eerste bewoners kwamen uit de verlaten dorpen Casalfano en San Nicola, en behoorden tot de weinige vluchtelingen die ontkomen waren aan een bloedige strijd, toen de burcht van Pianisi, waarvan de naam later werd toegevoegd aan die van Sant'Elia, in 1598 het Spaanse juk van zich af wilde schudden en daarop door de Spanjaarden werd verwoest.

Een groep weldoeners smeekte daarop vader-overste Lorenzo da Brindisi, die zich juist in Campobasso bevond, zijn broeders te zenden om een klooster in hun dorp te stichten. Met de zegening van de kapucijnen werd op 4 oktober 1604 het crucifix geplaatst en de eerste steen gelegd. De kerk werd natuurlijk gewijd aan de H. Franciscus van Assisi. Het klooster werd voltooid in 1631, de kerk werd gewijd in 1690.

Het klooster San'Elia a Pianisi is, na dat van San Giovanni Rotondo, de plaats waar Pater Pio het langst heeft gewoond: bijna vier jaar. In een zomernacht in 1905 gebeurde iets vreemds, dat hijzelf als volgt beschreef: "ik was in Sant'Elia a Pianisi in de tijd dat ik filosofie studeerde. Mijn cel was de één na laatste op de gang die achter de kerk loopt, ter hoogte van de nis van de lmmacolata, direct tegenover het hoofdaltaar. Op een zomernacht, nadat het ochtendgebed gezegd was, had ik het raam en de deur opengezet vanwege de hitte, toen ik geluiden hoorden die uit de naburige cel leken te komen. Toen deze geluiden aanhielden, wilde ik broeder Anastasio roepen. Intussen was er ook een sterke geur van zwavel. Ik ging naar het open raam en riep "Fra Anastasio, Fra Anastasio!" zonder al te zeer mijn stem te verheffen. Ik kreeg geen antwoord en keerde terug, maar zag tot mijn schrik een grote hond de kamer binnenkomen, uit wiens bek heel veel rook kwam. Ik liet me op het bed vallen en hoorde hem zeggen: " E' isso, è isso (hij is het, hij is het)"'. Terwijl ik daar als verlamd lag, zag ik het ondier een sprong uit het raam maken op het dak ertegenover en verdwijnen".

Eveneens in Sant'Elia a Pianisi vond een bilocatie plaats van Broeder Pio, die hierover sprak in een kort bericht dat hij schreef in februari 1905. Het volgende citaat komt uit dit bericht; de gedetailleerde, complete vertelling van de hele episode is te vinden in verschillende biografieën.

"Enkele dagen geleden overkwam mij iets vreemds, terwijl ik in het koor was samen met broeder Anastasio. Het was ongeveer 23 uur, op de 18e van deze maand (januari 1905, n.d.r), toen ik mij ver weg bevond in een herenhuis, waar de vader op sterven lag terwijl er een meisje geboren werd. Toen verscheen mij de Heilige Maagd Maria, die tegen mij zei: "Ik vertrouw dit schepsel aan jou toe; het is een ruwe edelsteen, bewerk deze, polijst hem en maak hem zo glanzend mogelijk, want ooit op een dag wil ik mij hiermee sieren.... "Hoe is dat mogelijk, ik ben toch nog maar een arme monnik en ik weet niet of ik het geluk en de vreugde zal beleven ooit priester te zijn? En ook al zal ik priester zijn, hoe zal ik mij ooit van veraf om dit meisje kunnen bekommeren? De Madonna stelde hem gerust: "Twijfel niet, zij zal naar jou komen, maar eerst zul je haar aantreffen in de St. Pieter, in Rome." Daarna bevond ik mij weer in het koor".

« Back