De Zaligverklarring | Rite |Apostolische breve over de zaligverklaring van de eerwaarde Pio uit Pietrelcina

Apostolische breve over de zaligverklaring van de eerwaarde Pio uit Pietrelcina

"Aan de voet van het kruis van Jezus worden de zielen gekleed in het licht van God, ontvlammen zij door liefde, krijgen zij vleugels om de hoogste vlucht te nemen. Moge het kruis ook voor ons altijd het rustbed zijn, de leer tot perfectie, onze geliefde erfenis".

Deze woorden, die de eerwaarde dienaar van God, Pio uit Pietrelcina, in zijn jeugd schreef, kan men zien als samenvatting van zijn spirituele leven en zijn zeer vruchtbare apostolaat. Hij had de gekruisigde Jezus zo zeer lief dat hij hem trouw volgde op de kruisweg, en in geestelijk en lichamelijk opzicht het lijden van zijn passie deelde en dag en nacht werkte aan de bouw van zijn Rijk: "voor allen ben ik alles geweest, om in elk geval enigen te redden" (1 Cor. 9,22). Hij werd op 25 mei 1887 geboren als zoon van Grazio Maria Forgione en Maria Giuseppa Di Nunzio te Pietrelcina in het bisdom en de provincie Benevento en werd de dag erna gedoopt in de aartspriesterlijke kerk Santa Maria degli Angeli met de naam Francesco. Zijn kindertijd en jeugd verliepen in een rustige omgeving. Toen hij 12 jaar was ontving hij het sacrament van het H. Vormsel en de eerste H. Communie. Op 22 januari 1903, toen hij 16 jaar oud was, kleedde hij zich in het franciscaanse habijt en noemde zich Broeder Pio. Na het noviciaatjaar legde hij de gelofte van de professie af en op 27 januari 1907 de plechtige gelofte, "met het enige doel - zoals hijzelf schreef in de officiële oorkonde - om mij geheel en al in dienst van God te stellen".

Op 10 augustus 1910 werd hij tot priester gewijd, maar bleef om gezondheidsredenen bij zijn familie, tot 1916. In september van dat jaar werd hij naar het klooster in San Giovanni Rotondo, in het aartsbisdom Manfredonia-Vieste, gestuurd. Daar bleef hij, tot grote verheffing van vele gelovigen, tot zijn dood. Al in 1918 werden in hem de tekenen van de Passie van de Heer Jezus Christus en andere bijzondere kwaliteiten zichtbaar. Deze nederige kapucijner monnik heeft de wereld versteld doen staan door zijn leven dat volledig gewijd was aan het gebed en het horen van zijn broeders en zusters. Talloze personen zijn naar het klooster in San Giovanni Rotondo gereisd om hem daar te ontmoeten, en de stroom pelgrims is ook na zijn dood niet gestopt. Velen die hem direct of indirect hebben ontmoet, hebben het geloof hervonden. Aan degenen die bij hem aanklopten, beval hij de heiligheid aan en hij herhaalde telkens: "Het lijkt of Jezus geen andere zorg heeft dan de heiliging van uw zielen".

Al in zijn jeugd begreep Pater Pio dat hij, samen met Jezus, de afstand moest overbruggen die de mensen scheidt van God. Dit deed hij op drie manieren: het leiden van de zielen, het verlenen van het boetesacrament, en het opdienen van de H. Mis. Uit de boekenvullende correspondentie kan men opmaken hoe groot hij was in zijn ervaring in het leiden van de zielen, en hoe overtuigd hij de fundamentele waarheden van het geloof beleefde en laat beleven. Het biechten bij Pater Pio was niet gemakkelijk en een ontmoeting met hem verliep niet altijd pijnloos, maar toch was zijn biechtstoel altijd veelbezocht. Maar het meest verheven deel van zijn apostolische activiteiten was de viering van de Eucharistie. De honderdduizenden gelovigen die hieraan deel hebben genomen, hebben hierin het hoogtepunt en de volheid van zijn spiritualiteit erkend.

Deze zo intensieve beleving van het priesterambt riep mensen van heinde en verre naar deze gestigmatiseerde priester. De mensen kwamen uit alle hoeken van de wereld om hem te zien, of schreven talloze brieven waarin zij hem hun materiële en spirituele problemen toevertrouwden. Verslonden door zijn liefde tot God en zijn naastenliefde beleefde hij zijn roeping om de mensheid te helpen verlossen, volgens de speciale missie die hem zijn hele leven lang gekarakteriseerd heeft. Voor hem had het delen van de Passie een speciale intensiteit: door de bijzondere gaven die hij gekregen had en zijn innerlijke en mystieke lijden had hij een voortdurende, nauw betrokken ervaring bij het lijden van de Heer, met de vaste overtuiging dat Golgota de berg van de heiligen is.

Niet minder pijnlijk, en menselijk gezien misschien nog harder, waren de beproevingen die hij moest doorstaan, men zou haast zeggen, als gevolg van zijn bijzondere charisma. In de geschiedenis van de heiligheid gebeurt het soms dat de verkozene, door een speciale toestemming van God, op onbegrip stoot. Wanneer dit gebeurt, wordt het gehoorzamen voor hem een smeltkroes van zuivering, een weg van voortschrijdende nadering tot Christus, versterking van de ware heiligheid. Wat dit betreft schreef Pater Pio ooit aan één van zijn superieuren: "Ik werk alleen om u te gehoorzamen, omdat de goede God mij geleerd heeft wat hem het meest te na staat en voor mij het enige middel is om te hopen op gezondheid en de overwinning te behalen". Toen hij de "storm" over zich heen kreeg, maakte hij de aansporing uit de eerste brief van Petrus tot zijn levensregel: "Kom tot Christus, levende steen" (vgl I Pt. 2,4). Op deze manier is ook hij "levende steen" geworden, voor de bouw van het spirituele huis dat de Kerk is. Door smart gelouterd, leidde de liefde van deze trouwe discipel de harten naar Christus en zijn veeleisende Evangelie.

Tegelijkertijd stroomde zijn liefde als balsem over de zwakheden en het lijden van zijn broeders en zusters. Hij verenigde zo zijn ijver voor de zielen met de aandacht voor het menselijk lijden. Hij zorgde ervoor dat er een ziekenhuis werd gebouwd in San Giovanni Rotondo, dat hij het "Huis ter verlichting van het lijden" noemde en geopend werd op 5 mei 1956. Hij wilde dat het een vooraanstaand ziekenhuis zou zijn, maar vooral dat er een werkelijk "menselijke" geneeskunde werd beoefend, waarbij de relatie tot de zieke gekenmerkt moest zijn door een warme inzet en een uiterst hartelijke ontvangst. Hij wist zelf heel goed dat zij die ziek zijn en lijden niet alleen een goede toepassing van therapeutische middelen behoeven, maar ook, en vooral, een menselijke, spirituele omgeving, waarin zij zichzelf kunnen hervinden in de ontmoeting met de liefde van God en de zorg van de broeders en zusters. Met het "Huis ter verlichting van het lijden" heeft hij willen aantonen dat de gewone wonderen van God plaatsvinden door onze naastenliefde.

Op spiritueel vlak organiseerde hij gebedsgroepen, die hijzelf definieerde als "kweekbedden van het geloof en haarden van liefde", en die onze hooggeëerde voorganger Paus Paulus VI vergeleek met een "grote stroom biddende mensen".

Op 23 september 1968 ging Pater Pio vredig over naar een ander leven. Zijn lichaam rust in de crypte van de kerk Santa Maria delle Grazie in San Giovanni Rotondo, de mysterieuze vruchtbaarheid van zijn lange leven als priester en religieus zoon van de H. Franciscus van Assisi blijft werken in een zichtbaar crescendo in alle delen van de wereld.

Het proces tot zalig- en heiligverklaring is begonnen met het informatieverzamelingsproces bij de Curie van het aartsbisdom Manfredonia-Vieste, dat werd geopend in 1983 en voltooid in 1990. Nadat voldaan was aan de canonieke rechtsvoorschriften, werd op 18 december 1997 in onze aanwezigheid het decreet uitgevaardigd waarmee wij erkenden dat de Dienaar van God de goddelijke en kardinale deugden op heldhaftige wijze heeft uitgeoefend. In de tussentijd is het diocesane onderzoek verricht naar een veronderstelde wonderbaarlijke genezing in 1995 die werd toegeschreven aan de voorspraak van de eerder genoemde eerwaarde dienaar van God. Nadat dit geval nader onderzocht was, is op 21 december 1998 in onze aanwezigheid het Decreet "super miracolo" uitgevaardigd. Wij bepaalden daarin dat de rite van de plechtige zaligverklaring zou worden gevierd in Rome op 2 mei 1999.

Daarom hebben wij vandaag, op het plein voor de Vaticaanse Basiliek Sint Pieter tijdens de Heilige Mis de volgende formule uitgesproken:

Volgens de wens van onze broeder Vincenzo D'Addario, aartsbisschop van Manfredonia-Vieste, en van vele andere broeders in het Episcopaat staan wij met onze apostolische autoriteit toe, na het oordeel van de Congregatie voor Zalig- en Heiligverklaringen te hebben gehoord, dat de eerwaarde dienaar van God, Pio uit Pietrelcina, in het vervolg Zalig wordt genoemd en dat elk jaar op 23 september, de dag van zijn overgang naar een ander leven, zijn feest wordt gevierd op de plaatsen en volgens de regels die door het canonieke recht zijn bepaald. In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.

Wij beschikken dat het met dit schrijven verklaarde decreet als besloten en bevestigd geldt voor nu en voor altijd, wat er ook in tegenstelling zal zijn.
Uitgevaardigd in Rome, te Sint Pieter, onder de Visserring, op 2 mei van het jaar 1999, het eenentwintigste jaar van ons pontificaat.

Joannes Paulus II